«Να το, αυτό είναι, αυτό να κάνεις ταινία!» είναι κάτι που ακούγεται συχνά από όσους δεν έχουν περάσει την επίπονη διαδικασία γραψίματος ενός σεναρίου.

Για τους περισσότερους το σενάριο ακούγεται σαν κάτι απλό: «Σκηνή 1- Εσωτερικό, Νύχτα, Η κάμερα κάνει ζουμ στο πρόσωπο του…»

Δικαιολογημένη άγνοια. Ακόμα και από άξιους λογοτεχνικούς συγγραφείς.

Μόνον όταν το επιχειρήσει κανείς καταλαβαίνει για πόσο απαιτητική και “ιδιότροπη” διαδικασία πρόκειται.

Μόνον τότε γίνεται φανερή η πρακτική σημασία όρων όπως η “αφηγηματική δομή” ή η “διαδρομή των χαρακτήρων”.

Μόνον τότε αντιλαμβάνεται κάποιος πόσο απαραίτητες είναι οι ανατροπές που δίνουν ώθηση στην ιστορία, ο ζωντανός αλλά όχι φλύαρος διάλογος, το προσεκτικό χτίσιμο των σκηνών και η σφιχτή διάρθρωσή τους – ακόμα και η τυπογραφική παρουσίαση, αλλά και η επιμελημένη γλώσσα.

Εύκολο; Κάθε άλλο…

Μετά από χρόνια επαγγελματικής ενασχόλησης με τον κινηματογράφο και την τηλεόραση ξέρουμε πολύ καλά ότι υπάρχει κάτι που παραείναι σοβαρό για ν’ αφεθεί στην τύχη και τον αυτοσχεδιασμό κι αυτό δεν είναι άλλο από το ΣΕΝΑΡΙΟ.